innisus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of innītor.
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | innīsus | innīsa | innīsum | innīsī | innīsae | innīsa | |
| Genitive | innīsī | innīsae | innīsī | innīsōrum | innīsārum | innīsōrum | |
| Dative | innīsō | innīsae | innīsō | innīsīs | innīsīs | innīsīs | |
| Accusative | innīsum | innīsam | innīsum | innīsōs | innīsās | innīsa | |
| Ablative | innīsō | innīsā | innīsō | innīsīs | innīsīs | innīsīs | |
| Vocative | innīse | innīsa | innīsum | innīsī | innīsae | innīsa | |
References
- innisus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- innisus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.