impuratus

Latin

Etymology

impūrus (unclean; defiled) + -ātus

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /im.puːˈraː.tus/, [ɪmpuːˈräːt̪ʊs̠]
  • (Ecclesiastical) IPA(key): /im.puˈra.tus/, [impuˈräːt̪us]

Adjective

impūrātus (feminine impūrāta, neuter impūrātum); first/second-declension adjective

  1. defiled, infamous, abandoned, vile

Declension

First/second-declension adjective.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative impūrātus impūrāta impūrātum impūrātī impūrātae impūrāta
Genitive impūrātī impūrātae impūrātī impūrātōrum impūrātārum impūrātōrum
Dative impūrātō impūrātō impūrātīs
Accusative impūrātum impūrātam impūrātum impūrātōs impūrātās impūrāta
Ablative impūrātō impūrātā impūrātō impūrātīs
Vocative impūrāte impūrāta impūrātum impūrātī impūrātae impūrāta

References

  • impuratus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • impuratus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.