Toini
Finnish
Etymology
19th century coinage from toinen (“the second(-born child)”).
Pronunciation
- IPA(key): [ˈtoini]
- Hyphenation: Toi‧ni
Declension
| Inflection of Toini (Kotus type 5/risti, no gradation) | |||
|---|---|---|---|
| nominative | Toini | Toinit | |
| genitive | Toinin | Toinien | |
| partitive | Toinia | Toineja | |
| illative | Toiniin | Toineihin | |
| singular | plural | ||
| nominative | Toini | Toinit | |
| accusative | nom. | Toini | Toinit |
| gen. | Toinin | ||
| genitive | Toinin | Toinien | |
| partitive | Toinia | Toineja | |
| inessive | Toinissa | Toineissa | |
| elative | Toinista | Toineista | |
| illative | Toiniin | Toineihin | |
| adessive | Toinilla | Toineilla | |
| ablative | Toinilta | Toineilta | |
| allative | Toinille | Toineille | |
| essive | Toinina | Toineina | |
| translative | Toiniksi | Toineiksi | |
| instructive | — | Toinein | |
| abessive | Toinitta | Toineitta | |
| comitative | — | Toineineen | |
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.