surunaama
Finnish
Etymology
From suru (“sorrow, sadness”) + naama (“face”). Through analogy from hymynaama (“smiley face”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈsuruˌnɑːmɑ/, [ˈs̠uruˌnɑːmɑ]
- Rhymes: -ɑːmɑ
- Syllabification: su‧ru‧naa‧ma
Declension
| Inflection of surunaama (Kotus type 9/kala, no gradation) | |||
|---|---|---|---|
| nominative | surunaama | surunaamat | |
| genitive | surunaaman | surunaamojen | |
| partitive | surunaamaa | surunaamoja | |
| illative | surunaamaan | surunaamoihin | |
| singular | plural | ||
| nominative | surunaama | surunaamat | |
| accusative | nom. | surunaama | surunaamat |
| gen. | surunaaman | ||
| genitive | surunaaman | surunaamojen surunaamainrare | |
| partitive | surunaamaa | surunaamoja | |
| inessive | surunaamassa | surunaamoissa | |
| elative | surunaamasta | surunaamoista | |
| illative | surunaamaan | surunaamoihin | |
| adessive | surunaamalla | surunaamoilla | |
| ablative | surunaamalta | surunaamoilta | |
| allative | surunaamalle | surunaamoille | |
| essive | surunaamana | surunaamoina | |
| translative | surunaamaksi | surunaamoiksi | |
| instructive | — | surunaamoin | |
| abessive | surunaamatta | surunaamoitta | |
| comitative | — | surunaamoineen | |
| Possessive forms of surunaama (type kala) | ||
|---|---|---|
| possessor | singular | plural |
| 1st person | surunaamani | surunaamamme |
| 2nd person | surunaamasi | surunaamanne |
| 3rd person | surunaamansa | |
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.