praecinctus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of praecingō.
Participle
praecinctus m (feminine praecincta, neuter praecinctum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | praecinctus | praecincta | praecinctum | praecinctī | praecinctae | praecincta | |
| Genitive | praecinctī | praecinctae | praecinctī | praecinctōrum | praecinctārum | praecinctōrum | |
| Dative | praecinctō | praecinctae | praecinctō | praecinctīs | praecinctīs | praecinctīs | |
| Accusative | praecinctum | praecinctam | praecinctum | praecinctōs | praecinctās | praecincta | |
| Ablative | praecinctō | praecinctā | praecinctō | praecinctīs | praecinctīs | praecinctīs | |
| Vocative | praecincte | praecincta | praecinctum | praecinctī | praecinctae | praecincta | |
References
- praecinctus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- praecinctus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.