musieć

Polish

Inherited from Old Polish musić, musieć, from Old Czech museti, from Middle High German muozen, from Old High German muozan, from Proto-West Germanic *mōtan, from Proto-Germanic *mōtaną, from Proto-Indo-European *mōd-, lengthened o-grade form of *med-. Cognate with Czech muset and Slovak musieť.

musieć impf

(intransitive) to have to, to need to, to be obliged to
Musimy porozmawiać. ― We need to talk.

Musiałem coś zjeść. ― I had to eat something.
(intransitive) must
Muszę iść. ― I must go.

Conjugation of musieć impf

		singular			plural
	person	masculine	feminine	neuter	virile	nonvirile
infinitive		musieć
present tense	1^st	muszę			musimy
	2^nd	musisz			musicie
	3^rd	musi			muszą
	impersonal	musi się
past tense	1^st	musiałem	musiałam		musieliśmy	musiałyśmy
	2^nd	musiałeś	musiałaś		musieliście	musiałyście
	3^rd	musiał	musiała	musiało	musieli	musiały
future tense	1^st	będę musiał, będę musieć	będę musiała, będę musieć		będziemy musieli, będziemy musieć	będziemy musiały, będziemy musieć
	2^nd	będziesz musiał, będziesz musieć	będziesz musiała, będziesz musieć		będziecie musieli, będziecie musieć	będziecie musiały, będziecie musieć
	3^rd	będzie musiał, będzie musieć	będzie musiała, będzie musieć	będzie musiało, będzie musieć	będą musieli, będą musieć	będą musiały, będą musieć
	impersonal	będzie musieć się
conditional	1^st	musiałbym	musiałabym		musielibyśmy	musiałybyśmy
	2^nd	musiałbyś	musiałabyś		musielibyście	musiałybyście
	3^rd	musiałby	musiałaby	musiałoby	musieliby	musiałyby
imperative	1^st	—			—
	2^nd	—			—
	3^rd	—			—
active adjectival participle		muszący	musząca	muszące	muszący	muszące
contemporary adverbial participle		musząc

verbs

adjective

nouns