kursailematon

Finnish

Etymology

kursailla + -maton

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkursɑi̯lemɑton/, [ˈkurs̠ɑi̯le̞ˌmɑt̪o̞n]
  • Rhymes: -ɑton
  • Syllabification: kur‧sai‧le‧ma‧ton

Adjective

kursailematon

  1. unceremonious, frank, blunt

Declension

Inflection of kursailematon (Kotus type 34/onneton, tt-t gradation)
nominative kursailematon kursailemattomat
genitive kursailemattoman kursailemattomien
partitive kursailematonta kursailemattomia
illative kursailemattomaan kursailemattomiin
singular plural
nominative kursailematon kursailemattomat
accusative nom. kursailematon kursailemattomat
gen. kursailemattoman
genitive kursailemattoman kursailemattomien
kursailematontenrare
partitive kursailematonta kursailemattomia
inessive kursailemattomassa kursailemattomissa
elative kursailemattomasta kursailemattomista
illative kursailemattomaan kursailemattomiin
adessive kursailemattomalla kursailemattomilla
ablative kursailemattomalta kursailemattomilta
allative kursailemattomalle kursailemattomille
essive kursailemattomana kursailemattomina
translative kursailemattomaksi kursailemattomiksi
instructive kursailemattomin
abessive kursailemattomatta kursailemattomitta
comitative kursailemattomine
Possessive forms of kursailematon (type onneton)
possessor singular plural
1st person kursailemattomani kursailemattomamme
2nd person kursailemattomasi kursailemattomanne
3rd person kursailemattomansa
Only used with substantive adjectives, -inen adjectives used for comparisons of equality or agent participles.

Participle

kursailematon

  1. negative participle of kursailla
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.