kielczyć

Polish

From kielec +‎ -yć.

kielczyć impf

(reflexive, Poznań) to laugh (to show mirth, satisfaction, or derision, by peculiar movement of the muscles of the face, particularly of the mouth)
Synonym: śmiać się

Conjugation of kielczyć impf

		singular			plural
	person	masculine	feminine	neuter	virile	nonvirile
infinitive		kielczyć
present tense	1^st	kielczę			kielczymy
	2^nd	kielczysz			kielczycie
	3^rd	kielczy			kielczą
	impersonal	kielczy się
past tense	1^st	kielczyłem	kielczyłam		kielczyliśmy	kielczyłyśmy
	2^nd	kielczyłeś	kielczyłaś		kielczyliście	kielczyłyście
	3^rd	kielczył	kielczyła	kielczyło	kielczyli	kielczyły
	impersonal	kielczono
future tense	1^st	będę kielczył, będę kielczyć	będę kielczyła, będę kielczyć		będziemy kielczyli, będziemy kielczyć	będziemy kielczyły, będziemy kielczyć
	2^nd	będziesz kielczył, będziesz kielczyć	będziesz kielczyła, będziesz kielczyć		będziecie kielczyli, będziecie kielczyć	będziecie kielczyły, będziecie kielczyć
	3^rd	będzie kielczył, będzie kielczyć	będzie kielczyła, będzie kielczyć	będzie kielczyło, będzie kielczyć	będą kielczyli, będą kielczyć	będą kielczyły, będą kielczyć
	impersonal	będzie kielczyć się
conditional	1^st	kielczyłbym	kielczyłabym		kielczylibyśmy	kielczyłybyśmy
	2^nd	kielczyłbyś	kielczyłabyś		kielczylibyście	kielczyłybyście
	3^rd	kielczyłby	kielczyłaby	kielczyłoby	kielczyliby	kielczyłyby
	impersonal	kielczono by
imperative	1^st	niech kielczę			kielczmy
	2^nd	kielcz			kielczcie
	3^rd	niech kielczy			niech kielczą
active adjectival participle		kielczący	kielcząca	kielczące	kielczący	kielczące
contemporary adverbial participle		kielcząc
verbal noun		kielczenie

noun

verb