invocatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of invocō.
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | invocātus | invocāta | invocātum | invocātī | invocātae | invocāta | |
| Genitive | invocātī | invocātae | invocātī | invocātōrum | invocātārum | invocātōrum | |
| Dative | invocātō | invocātae | invocātō | invocātīs | invocātīs | invocātīs | |
| Accusative | invocātum | invocātam | invocātum | invocātōs | invocātās | invocāta | |
| Ablative | invocātō | invocātā | invocātō | invocātīs | invocātīs | invocātīs | |
| Vocative | invocāte | invocāta | invocātum | invocātī | invocātae | invocāta | |
References
- invocatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- invocatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- invocatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.