incomitatus

Latin

Etymology

in- + comitātus (accompanied)

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /in.ko.miˈtaː.tus/, [ɪŋkɔmɪˈt̪äːt̪ʊs̠]
  • (Ecclesiastical) IPA(key): /in.ko.miˈta.tus/, [iŋkɔmiˈt̪äːt̪us]

Adjective

incomitātus (feminine incomitāta, neuter incomitātum); first/second-declension adjective

  1. unaccompanied, unattended, alone

Declension

First/second-declension adjective.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative incomitātus incomitāta incomitātum incomitātī incomitātae incomitāta
Genitive incomitātī incomitātae incomitātī incomitātōrum incomitātārum incomitātōrum
Dative incomitātō incomitātō incomitātīs
Accusative incomitātum incomitātam incomitātum incomitātōs incomitātās incomitāta
Ablative incomitātō incomitātā incomitātō incomitātīs
Vocative incomitāte incomitāta incomitātum incomitātī incomitātae incomitāta

References

  • incomitatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • incomitatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.