impersonalis
Latin
Etymology
From in- (“not”) + persōnālis (“personal”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /im.per.soːˈnaː.lis/, [ɪm.pɛr.soːˈnaː.lɪs]
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| Nominative | impersōnālis | impersōnāle | impersōnālēs | impersōnālia | |
| Genitive | impersōnālis | impersōnālium | |||
| Dative | impersōnālī | impersōnālibus | |||
| Accusative | impersōnālem | impersōnāle | impersōnālēs, impersōnālīs | impersōnālia | |
| Ablative | impersōnālī | impersōnālibus | |||
| Vocative | impersōnālis | impersōnāle | impersōnālēs | impersōnālia | |
References
- impersonalis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- impersonalis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.