eiulatus

Latin

Alternative forms

  • ējulātūs

Etymology

Perfect passive participle of ēiulō.

Participle

ēiulātus m (feminine ēiulāta, neuter ēiulātum); first/second declension

  1. lamented

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative ēiulātus ēiulāta ēiulātum ēiulātī ēiulātae ēiulāta
Genitive ēiulātī ēiulātae ēiulātī ēiulātōrum ēiulātārum ēiulātōrum
Dative ēiulātō ēiulātae ēiulātō ēiulātīs ēiulātīs ēiulātīs
Accusative ēiulātum ēiulātam ēiulātum ēiulātōs ēiulātās ēiulāta
Ablative ēiulātō ēiulātā ēiulātō ēiulātīs ēiulātīs ēiulātīs
Vocative ēiulāte ēiulāta ēiulātum ēiulātī ēiulātae ēiulāta

Noun

ēiulātus m (genitive ēiulātūs); fourth declension

  1. wailing, lamentation

Inflection

Fourth declension.

Case Singular Plural
Nominative ēiulātus ēiulātūs
Genitive ēiulātūs ēiulātuum
Dative ēiulātuī ēiulātibus
Accusative ēiulātum ēiulātūs
Ablative ēiulātū ēiulātibus
Vocative ēiulātus ēiulātūs

References

  • eiulatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.