conficiens

Latin

Etymology

Present participle of cōnficiō.

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /konˈfi.ki.ens/, [kõːˈfɪ.ki.ẽːs]

Participle

cōnficiēns m or f or n (genitive cōnficientis); third declension

  1. accomplishing

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
Nominative cōnficiēns cōnficiēns cōnficientēs cōnficientia
Genitive cōnficientis cōnficientis cōnficientium cōnficientium
Dative cōnficientī cōnficientī cōnficientibus cōnficientibus
Accusative cōnficientem cōnficiēns cōnficientēs, cōnficientīs cōnficientia
Ablative cōnficiente, cōnficientī1 cōnficiente, cōnficientī1 cōnficientibus cōnficientibus
Vocative cōnficiēns cōnficiēns cōnficientēs cōnficientia

1When used purely as an adjective.

Adjective

cōnficiēns (genitive cōnficiēntis); third declension

  1. productive, diligent

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
Nominative cōnficiēns cōnficiēns cōnficientēs cōnficientia
Genitive cōnficientis cōnficientis cōnficientium cōnficientium
Dative cōnficientī cōnficientī cōnficientibus cōnficientibus
Accusative cōnficientem cōnficiēns cōnficientēs cōnficientia
Ablative cōnficientī cōnficientī cōnficientibus cōnficientibus
Vocative cōnficiēns cōnficiēns cōnficientēs cōnficientia

References

  • conficiens in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • conficiens in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • conficiens in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.