comploratus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of complōrō.

Participle

complōrātus m (feminine complōrāta, neuter complōrātum); first/second declension

  1. bemoaned

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative complōrātus complōrāta complōrātum complōrātī complōrātae complōrāta
Genitive complōrātī complōrātae complōrātī complōrātōrum complōrātārum complōrātōrum
Dative complōrātō complōrātae complōrātō complōrātīs complōrātīs complōrātīs
Accusative complōrātum complōrātam complōrātum complōrātōs complōrātās complōrāta
Ablative complōrātō complōrātā complōrātō complōrātīs complōrātīs complōrātīs
Vocative complōrāte complōrāta complōrātum complōrātī complōrātae complōrāta

References

  • comploratus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • comploratus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • comploratus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.